Doen is de beste manier van denken

Je bent op je creatiefst als je 5 jaar oud bent. Je stelt de hele dag vragen en lacht om alles. Maar op school moet je stil zijn. En mag je vragen stellen. Als je je vinger opsteekt. En je beurt netjes afwacht. Je leert je dan al conformeren. Je aan een norm te houden. ‘Normaal’ gedrag te vertonen. Je wordt steeds minder jezelf en je vormt je naar het gemiddelde.


En tegen de tijd dat je 8 bent is je creativiteit gehalveerd. Je spiegelt je aan je omgeving. En als beloning pas je prima in een vakje. Bij dat vakje past vervolgens een functie en met een beetje geluk vind je later ook nog een baan. Maar met die baan komt ook een manager, een proces en een organisatiedoelstelling. En in ruil voor je maandelijkse doping (ook wel salaris genoemd) doe je een structureel offer. Een offer in je autonomie. Een offer in je bewegingsvrijheid. Eigenlijk een offer in je persoonlijke ontwikkeling.


Werken gaat klaarblijkelijk niet over jou als individu, maar over jou als onderdeel van het collectief. Ja, de neuzen moeten wel dezelfde kant op staan.


Rond je 44e bereik je een staat van ‘terminale serieusheid’. Je hent je creativiteit en je unieke eigenschappen voorgoed ingeruild voor conformiteit en structuur. Een structuur die voorspelbaarheid beloofd. Een structuur die rust en regelmaat biedt. Een structuur die fouten voorkomt en variatie minimaliseert. Een walhalla voor turfsmurfen, vinkvee maar vooral voor slaapkoppen. Want structuur versuft en wordt ongemerkt voor werkelijkheid aangezien.





Creativiteit gedijt echter bij onvoorspelbaarheid, chaos en diversiteit. Daar geldt waar twee neuzen dezelfde kant op staan is er eentje teveel. We moeten ‘organisatie’ dus vervangen door ‘zelf organiseren’. Niet alleen plannen en vergaderen maar vooral doen en ondervinden. Zelf actie ondernemen, eigen keuzes maken, anders leren leren, anders leren werken, uit je comfortzone stappen, fouten durven maken en dus experimenteel vaststellen wat wel maar ook wat niet werkt.


Confucius zei ooit: Geef mij werk dat bij mij past en ik hoef nooit meer te werken. Nu is het: doe het werk wat bij je past en je hoeft nooit meer te werken.

Doen is de beste manier van denken. Dus improviseer, doorbreek je vaste gewoontes en overtuigingen. Het ergste is namelijk niet dat je iets niet weet, maar dat je denkt het zeker te weten. Onderzoek. Vraag. Struikel. Faal. En doorbreek vooral je routine, want één ding is wel zeker als ik meer fouten maak dan jij dan win ik!


Door: Vrije denkers.

Jaar: 2013

Youtube video: HIER

5 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven